Арменія (гістарычны рэгіён)


Перадгісторыя, фарміраванне армян 2 тысячагоддзе да н э — VI стагоддзе да н э
Хаты · Арманум · Хецкае царства · Хаяса · Шубрыя · Мялід · Алзі · Наіры · Урарту · Мідыя

Пасля завяршэння фарміравання армянскага народа Антычнасць VI стагоддзе да н э — V стагоддзе н э
Ервандыдская Арменія · Вялікая Арменія · Малая Арменія · Сафена · Камагена

Сярэдневякоўе V—XV стагоддзі
Марзпанская Арменія · Аран · Армянскі эмірат · Анійскае царства · Сюнік · Васпуракан · Ташыр-Дзарагет · Арцах · Хачэн · Карс · Царства Варажнуні · Ефратэс · Эдеса · Мелітэна · Пір · Кілікія · Шах-Армен

Новы Час XV—XX
Хамс · Кашатаг · Чухур-Саад · Карабах беглербегства · Эрывань · Карабах ханства · Нахічэвань
У складзе Расійскай імперыі:
Армянская вобласць · Карская вобласць · Эрыванская губерня · Елізаветпальская губерня

Найноўшы Час XX стагоддзе — сучаснасць
ЗДФР · Першая Рэспубліка · Рэспубліка Горная Арменія · Вільсанаўская Арменія · ЗСФСР · Армянская ССР · Рэспубліка Арменія · НКР

Арменія Гістарычная Арменія арм: Պատմական Հայաստան — гісторыка-геаграфічны рэгіён на поўначы Пярэдняй Азіі, уключае тэрыторыі ў Малой Азіі, Армянскім нагор'і і Закаўказзі123 Арменія з'яўляецца арэалам гістарычнага фармавання і жыцця армянскага народа Палітычны, культурны і эканамічны цэнтр гістарычнай Арменіі — Арарацкая даліна45

Паводле розных ацэнак Гістарычная Арменія займае тэрыторыю ад 290 0003/300 0001 да 360 000 км²6 У сілу гістарычных акалічнасцяў, рэгіён падзяляецца на Заходнюю Візантыйскую, Турэцкую і Усходнюю Персідскую, Закаўказскую, Рускую часткі На працягу сваёй гісторыі, рэгіён уваходзіў у склад вялікай колькасці дзяржаў і ў поўным аб'ёме толькі кароткачасова знаходзіўся пад кантролем аднаго кіраўніка6 Па большай частцы, межы ўсёй то бок і Заходняй, і Усходняй гісторыка-геаграфічнай Арменіі супадаюць з межамі гістарычных дзяржаў Вялікая Арменія і Малая Арменія

Таксама раёны вярхоўя Ефрата і наваколле Ванскага возера ў Старажытнай Арменіі з'яўлялася вобласцю ранняга шырання курдаў7, дзе яны жылі на тэрыторыі Армянскага царства8

Змест

  • 1 Геаграфія
  • 2 Кароткая гісторыя рэгіёна
  • 3 Гл таксама
  • 4 Зноскі
  • 5 Спасылкі

Геаграфіяправіць | правіць зыходнік

Гістарычная Арменія паводле Энцыклапедыі Брытаніка Памяранцавым колерам вылучана тэрыторыя Вялікай Арменіі, зялёным — Візантыйскай Арменіі ці Малой Арменіі, фіялетавым — Кілікійскай Арменіі, жоўтым — Рэспублікі Арменія

У старажытныя часы назва «Арменія» пазначала ўсё нагор'е, якое, нягледзячы на ўсе палітычныя і гістарычныя змены на працягу гісторыі, такія як часовае аддзяленне некаторых абласцей ці нават поўны распад краіны, быў вызначаны Тарскімі горамі на поўдні, вярхоўямі ракі Еўфрат на захадзе, Каўказскімі горамі на поўначы, Мідыяй Атрапатэноа на ўсходзе У некаторых частках гэтай тэрыторыі армяне складалі большасць насельніцтва, у іншых — толькі яго вышэйшы клас, аднак усюды яны былі яднальным элементам, якія падтрымвалі культуру і мову ўсяго рэгіёна9 Рэгіён ахапляе значную частку сучаснай усходняй Турцыі10, а таксама паўночна-заходнія часткі Ірана, частку паўднёвых рэгіёнаў сучаснай Грузіі, частку паўднёвых і заходніх рэгіёнаў сучаснага Азербайджана10 і ўсю тэрыторыю Рэспублікі Арменія Гістарычная Арменія абмяжоўвалася шэрагам натуральных меж Як адзначае «Энцыклапедыя ісламу»11 і іншыя аўтарытэтныя крыніцы10 па рацэ Кура яна адлучаецца ад каспійскай і грузінскай нізін на ўсходзе і паўночным усходзе, па горных хрыбтах Таўра і Загроса адлучаецца ад Курдыстана і Ірана, а рака Еўфрат вызначае заходнія межы гістарычнай Арменіі10

У перыяд кіравання Дарыя і Ксеркса тэрыторыя Арменіі Арміна была значна менш, чым пазней, у часы панавання Арташэсідаў і Аршакуні12

Кароткая гісторыя рэгіёнаправіць | правіць зыходнік

Асноўныя артыкулы: Этнагенез армян, Гісторыя Арменіі, Храналогія гісторыі Арменіі

У першай палове I тысячагоддзя да нашай эры на тэрыторыі рэгіёна існавала дзяржава Урарту, потым ён з'яўляўся часткай сатрапіі Арменія Ахеменідскай імперыі У гэты час тут адбывалася фармаванне армянскага народа

Паводле энцыклапедый «Брытаніка»13 і «Іраніка»14, мяжуючы з Мідыяй, Кападокіяй і Асірыяй, па дадзеных Герадота, Ксенафонта і наступных антычных аўтараў, старажытныя армяне рассяляліся ў рэгіёне ўсходне-анаталійскіх гор, земляў уздоўж ракі Аракс, наваколля гары Арарат, азёр Ван і Урмія, верхніх плыняў рэк Ефрат і Тыгр На поўначы да VII стагоддзя да нэ яны пашырыліся да ракі Кура Ксенафонт у сваёй працы «Анабасіс» заве Арменію вялікай і багатай краінай14 У пісьмовых крыніцах тэрмін армянін упершыню згадваецца ў VI стагоддзі да нэ у старажытнаперсідскіх і старажытнагрэцкіх крыніцах, прытым калі ў грэцкіх крыніцах тэрмін ужываецца толькі да армянскага народа то ў персідскіх крыніцах або да старажытных армян у заходняй частцы Армянскага нагор'я, або да ўсяго насельніцтва нагор'я15 Тады, у перыяд заваёвы Ахеменідскімі царамі, Армянскае нагор'е мела змяшанае насельніцтва, напэўна, з перавагай урартаў і армян, чые назвы былі выкарыстаны ў Бехістунскім надпісе 522 года да нэ, як узаемазаменныя для пазначэння краіны16 Такім чынам паняцце «Арменія» ўжо тады блыталася са зніклай да таго часу дзяржавай Урарту14 Працэс фармавання армянскага народа, пры ўдзел трох кампанентаў — хурытаў, лувійцаў і протаармян, пачаўся ў XII ст да нэ і завяршыўся да VI ст да нэ17 Паводле Герадота, персідская адміністрацыя адрознівала 13-ю сатрапію, якая ўключала армян, і 18-ю, якую насялялі алародыі1418 урарты і армяне1920 Да V стагоддзя да нэ згадванні пра алародыяў спыняюцца21 У V стагоддзі да нэ большая частка тэрыторыі былога Урарту ўжо з'яўлялася этнічна армянскай22 Цяжка вызначыць дакладны час канчатковай моўнай асіміляцыі ўсіх хурытаў і ўрартаў23 Напэўна, канчатковае зліццё ўрартаў з армянскім народам завяршылася да IV—II стагоддзяў да нэ Такім чынам, і ўрарты ўвайшлі ў склад армянскага народа21 Армянскі народ фізічны і культурны пераемнік усяго старажытнага насельніцтва нагор'я, перадусім хурытаў, урартаў і лувійцаў24

Пасля падзення Дзяржавы Ахеменідаў пад ударамі Аляксандра Македонскага, у 331—2002526272829 гадах да нэ тут існавала армянскае Айрарацкае царства са сталіцай у Армавіры недалёка ад сучаснага Ерэвана, якое ў 316 годзе да нэ набыло незалежнасць30 Да каля 200 года да нэ царом Ервандам IV была заснавана новая сталіца Арменіі горад Ервандашат31 Такім чынам з III—II стагоддзяў да нэ цэнтр палітычнага і культурнага жыцця армянскага народа перасунуўся ў межы Арарацкай раўніны4 Пасля кароткачасовага заваявання Селеўкідамі Арменія зноў здабыла незалежнасць, калі ў 189 годзе да нэ Арташэс I заснаваў дзяржаву Вялікая Арменія У 176 годзе да нэ Арташэс заснаваў новую сталіцу Арменіі — горад Арташат32 У 80—70 гадах да нэ пры Тыгране II Вялікім Вялікая Арменія ператварылася ў найбуйнейшую армянскую імперыю33, якая распасціралася ад Каспійскага мора да Палестыны і Егіпта Пасля зменных поспехаў у войнах з Рымам у юітве пры Артаксаце і ў бітве пры Тыгранакерте у 65 годзе да нэ Арменія была захоплена і абвешчана «сябрам і саюзнікам рымскага народа» Праз некалькі дзесяцігоддзяў у 1 годзе нэ рымляне знішчылі армянскую дзяржаву, завяршыўшы каля двухвяковую гісторыю дынастыі Арташэсідаў

У плынь 1—63 гадоў нэ у Арменіі кіравалі рымскія і парфянскія стаўленікі У 58—63 гадах адбывалася Рымска-парфянская вайна за кантроль над Арменіяй Пасля паразы Рыма быў складзены Рандэйскі мірны дагавор, паводле якога брат парфянскага цара Валагеза I Трдат I быў прызнаны незалежным34 царом Арменіі, аднаўляліся таксама межы Армянскай дзяржавы35 У краіне была ўсталявана новая дынастыя Аршакідаў Да пачатку III стагоддзя супраць Арменіі былі толькі тры34 сур'ёзныя рымскія выступы, але ніводзін з іх не прывёў да знішчэння Армянскай дзяржавы34 Гэты перыяд лічыцца параўнальна спрыяльным для жыцця армянскага народа34 У II—IV стагоддзях сталіцай Арменіі з'яўлялася горад Вагаршапат, на Арарацкай даліне, заснаваны царом Вагаршам I3637 Праз Арменію праходзілі міжнародныя гандлёвыя шляхі, якія злучалі Рым з Іранам, Індыяй і Кітаем34 Найбуйнейшай гістарычнай падзеяй стала прыняцце Вялікай Арменіяй хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі37 пры цары Трдаце III у першыя гады IV стагоддзя У пачатку IV стагоддзя Хасроў III Катак пабудаваў новую сталіцу Арменіі Двін на поўнач ад Арташата37

У VII—XV стагоддзях Арменія падвяргалася нашэсцям арабаў, візантыйцаў, сельджукаў, мангола-татар, Цімура38 У 860-х гадах пад кіраваннем дынастыі Багратыдаў Армянская дзяржава тут была адноўлена У 1045 годзе, пасля захопу візантыйцамі сталіцы Арменіі Ані і паланення армянскага цара, дзяржава даканцова распадаецца на невялікія царствы і княствы З канца XII стагоддзя на вызваленых армяна-грузінскімі войскамі ад сельджукаў паўночна-усходніх рэгіёнах Арменіі кіруюць прадстаўнікі дынастыі Закаранаў, які згуртавалі пад сваёй уладай усе армянскія княствы Усходняй Арменіі У XIV—XVI стагоддзях Арменія знаходзіцца пад уладай туркаманскіх дзяржаў Кара-Каюнлу і Ак-Каюнлу У XVI—XVIII стагоддзях тэрыторыя Арменіі была падзелена паміж Асманскай і Персідскай імперыямі38

У пачатку XIX стагоддзя большая частка Усходняй Персідскай Арменіі ўвайшла ў склад Расійскай імперыі

У канцы XIX і пачатку XX стагоддзяў у прыватнасці ў перыяд Першай сусветнай вайны па ўсёй Асманскай імперыі і ў прыватнасці Заходняй Арменіі адбывалася масавае вынішчэнне армянскага насельніцтва У 1918 годзе на частцы гістарычнай Усходняй Арменіі ўтворана Першая Рэспубліка Арменіі, тэрыторыя якой была падзелена паміж Турцыяй і Савецкім Саюзам па Маскоўскім дагаворы 1921 года

Гл таксамаправіць | правіць зыходнік

  • Армянскае нагор'е
  • Заходняя Арменія
  • Вялікая Арменія
  • Малая Арменія
  • Гісторыя Арменіі

Зноскі

  1. ↑ 1,0 1,1 Encyclopaedia of Islam — Leiden: BRILL, 1986 — Т 1 — С 634
  2. ↑ Армения // Энциклопедия Кольера
  3. ↑ 3,0 3,1 Малый энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: Армения
  4. ↑ 4,0 4,1 А П Новосельцев О местонахождении библейской “горы Арарат” // Восточная Европа в древности и средневековье — М: Наука, 1978: Арыгінальны тэкст руск   

    Исторически получилось, что в III—II вв до н э центр политической, культурной жизни армянского народа постепенно переместился на северо-восток, в пределы Айраратской долины

  5. ↑ Н М Токарский Архитектура Армении IV—XIV вв — Ер: Армгосиздат, 1961 — С 9
  6. ↑ 6,0 6,1 Армения // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах 82 т и 4 доп — СПб, 1890—1907
  7. ↑ ВФ Минорский Курды — 1915 — С 3

    Если верховья Ефрата и окрестности Ванского озера Древняя Армения и явились территорией довольно раннего распространения курдов, то всё же отроги южного Тавра и гористая сторона левого берега Тигра по Бохтану, Забуру и Бол Забу были, по-видимому, главным очагом курдов в историческое время Наконец, на заре истории, родину курдов надо искать еще далее на восток и на юг, и этим трём восходящим ступеням во времени соответствуют три района расселения курдов: высокое плоскогорье Армении, собственный турецкий Курдистан и западные персидские горы Итак, в настоящее время курды живут широкой полосой вблизи турецко-персидской границы от городка Мендели до Арарата, заходя на север в наше Закавказье На всем Армянском плоскогорье они тесно перемешаны с армянами, но параллель Эрзерума является их северной границей в Турции На юге курды спускаются до закраины Месопотамской равнины На западе границею считается Ефрат или вернее Кара-су, но курды проникают далеко и в Малую Азию, и не только занимают район к юго-востоку от Сиваса, но отдельными группами отмечаются и около Коньи и в Киликии, доходя таким образом, почти до Средиземного моря

  8. ↑ ЭАГрантовский Ранняя история иранских племён Передней Азии — Восточная Литература, 2007 — С 427-428

    Основная часть иранского и юго-восточная часть иракского Курдистана, очевидно, не входили в область первоначального формирования собственно курдов и их языка и были заняты, в частности, иными иранскими народностями Собственно курды известны с конца античного и начала средневекового периода к юго-востоку от озВан и в соседних районах; ранее в античную эпоху непосредственные предки курдов, киртии и марды оба термина первоначально, очевидно, не были самоназваниями, а обозначали иранские племена определенного хозяйственно-бытового и политического облика, засвидетельствованы к западу от Урмии, между Урмией и озВан, к юго-востоку и югу от озВан и в сопредельных районах Армении и Ассирии Примерно там же, к западу от Урмии и в пограничной ассиро-урартской полосе, в IX-VIII вв до нэ отмечены ираноязычное население и следы влияния его речи и культуры Нельзя предполагать, что оно исчезло или было ассимилировано, а в конце VII в до нэ и позже здесь появились новые иранские группы Напротив, именно во второй половине VIII в до нэ и к концу его в упомянутых районах отмечается усиление роли иранского этнического элемента и его влияние Ираноязычное население обитало в пределах Ассирии и Урарту и в пограничных между ними полосе, как в античную эпоху иранские и затем собственно курдские племена жили на территории Армянского царства и соседних стран

  9. ↑ Арменія гістарычны рэгіён — артыкул з Encyclopædia Iranica: Арыгінальны тэкст англ   

    In ancient times the name “Armenia” designated the entire highland, which in spite of all political and historical changes in the course of time such as the temporary separation of certain districts or even the complete disintegration of the country, was defined by the Taurus mountains in the south, the upper Euphrates River in the west, the Caucasus mountains in the north, and Media Atropatene, the modern Azerbaijan in the east In some parts of the area the Armenians constituted the majority of the population, in others only its upper classes, but they were everywhere the unifying element that maintained the culture and language of the whole region

  10. ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 James Stuart Olson An Ethnohistorical Dictionary of the Russian and Soviet Empires — Greenwood Publishing Group, 1994 — С 40: Арыгінальны тэкст англ   

    In present-day terms, historic Armenia comprised a large parts of eastern Turkey, the northeastern corner of Iran, parts of the Azerbaijan and Georgian republics, as well as the entire territory of the Armenian Republic It was defined by a number of natural boundaries: the Kura River, separating the Armenian highlands from Caspian and Georgian lowlands in the east and northeast; the Taurus-Zagros chains, connecting to the Iranian Plateau and separating Armenia from Kurdistan and Iran in the south and southwest, and Euphrates River, marking and western boundary of historic Armenia

  11. ↑ Encyclopaedia of Islam — Leiden: BRILL, 1986 — Т 1 — С 634: Арыгінальны тэкст англ   

    Armenia is the central and most elevated part of Hither Asia Encompassed between two mountain chains, the Pontic chain to the north and the chain of the Taurus to the south, it lies between Asia Minor to the west of the Euphrates, Adharbaydjan and the region south-west of the Caspian on a level with the confluence of the Kurr Kura and the Araxes to the east, the Pontic regions to the northwest, the Caucasus from which the line of the Rion and the Kurr separates it to the north, and the plain of Mesopotamia to the south area of the Upper Tigris

  12. ↑ Арменія гістарычны рэгіён — артыкул з Encyclopædia Iranica
  13. ↑ Britannica Concise Encyclopedia, статья «Armenian», стр 105 Encyclopaedia Britannica, Inc, 2008: Арыгінальны тэкст англ   

    Armenian Armenian Hay plural Hayk or Hayq Member of an Indo-European people first recognized in the early 7th century BC when they moved into areas of Transcaucasia, Anatolia, and the Middle East that came to be known as Armenia

  14. ↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 Armenia and Iran iArmina, Achaemenid province — артыкул з Encyclopædia Iranica R Schmitt
  15. ↑ И М Дьяконов Предыстория армянского народа История Армянского нагорья с 1500 по 500 г до н э Хурриты, лувийцы, протоармяне — Издательство АН Армянской ССР, 1968 — С 238
  16. ↑ James Russel The Armenian people from ancient to modern times The formation of the Armenian nation — С 34
  17. ↑ И М Дьяконов Предыстория армянского народа История Армянского нагорья с 1500 по 500 г до н э Хурриты, лувийцы, протоармяне — Издательство АН Армянской ССР, 1968 — С 237
  18. ↑ Nina Garsoian The Armenian people from ancient to modern times The emergence of Armenia — С 40 Арыгінальны тэкст англ   

    According to Herodotus, the Persian administration may have distinguished between its Thirteenth Satrapy or Province, which included the "Armenoi", and the Eighteenth, to which belonged the Alarodians or Urartians

  19. ↑ И Дьяконов «Закавказье и сопредельные страны в период эллинизма», глава XXIX из «История Востока: Т 1 Восток в древности» Отв ред В А Якобсен — М: Вост лит, 1997: Арыгінальны тэкст руск   

    Колхи время от времени посылали Ахеменидам символическую дань рабами, возможно захваченными у соседних горских племен, и поставляли вспомогательные отряды, по-видимому, в распоряжение сатрапа Западной или собственно Армении 13-й сатрапии Ахеменидов, первоначально называвшейся Мелитеной; Северо-Восточная Армения, продолжавшая называться Урарту, составляла 18-ю сатрапию и в то время, по всей вероятности, еще не вполне арменизировалась по языку; в ее состав входили наряду с армянами, урартами-алародиями и хурритами-матиенами также и восточные протогрузинские племена - саспиры

  20. ↑ James R Russell «Zoroastrianism in Armenia», chapter 2 «Armenia from the Median Conquest to the Rise of the Artaxiads» Harvard University Department of Near Eastern Languages and Civilizations and National Association for Armenian Studies and Research, 1987: Арыгінальны тэкст англ   

    Стр 39
    The Armenians, as we have seen, appear to have settled in the area of Van and in the northeast, in the region of Ararat Numerous other peoples also inhabited the plateau: Herodotus mentions the Suspyrians, Alarodians and Matieni; and Xenophon met on his march the Chaldaeans, Chalybians, Mardi, Hesperites, Phasians and Taochi

  21. ↑ 21,0 21,1 И М Дьяконов Предыстория армянского народа История Армянского нагорья с 1500 по 500 г до н э Хурриты, лувийцы, протоармяне — Издательство АН Армянской ССР, 1968 — С 239
  22. ↑ А П Новосельцев Генезис феодализма в странах Закавказья — М: Наука, 1980 Арыгінальны тэкст руск   

    Пределов Армении Бехистунская надпись не рисует, но сопоставление с материалами Геродота дает основания утверждать, что во всяком случае значительная часть территории древнего соперника Ассирии в V веке до н э стала этнический армянской

  23. ↑ И М Дьяконов Предыстория армянского народа История Армянского нагорья с 1500 по 500 г до н э Хурриты, лувийцы, протоармяне — Издательство АН Армянской ССР, 1968 — С 242
  24. ↑ И М Дьяконов Предыстория армянского народа История Армянского нагорья с 1500 по 500 г до н э Хурриты, лувийцы, протоармяне — Издательство АН Армянской ССР, 1968 — С 211
  25. ↑ «История Востока» Восток в древности Глава XXIX, ЗАКАВКАЗЬЕ И СОПРЕДЕЛЬНЫЕ СТРАНЫ В ПЕРИОД ЭЛЛИНИЗМА Часть 1 Независимые государства IV—III вв до хэ: Арыгінальны тэкст руск   

    Все это не помешало Антиоху III в 201 г, имея за спиной удачно завершенный восточный поход и победоносную войну с Египтом, устранить Ксеркса при посредничестве Антиохиды и обратить Софену в селевкидскую провинцию Аналогичная судьба постигла в это же время царство Айрарат и его правителя - последнего Ерванда: Антиох III стремился укрепить свой тыл перед запланированным западным походом в Европу

  26. ↑ The Cambridge History of Iran Volume 3 Chapter 12: Iran, Armenia and Georgia Страница 512: Арыгінальны тэкст англ   

    Antiochus III appointed a scion of the Armenian Orontids, Zariadris Zareh to be strategos of Sophene in 200 BC At this time, in Greater Armenia, the power of the main Orontid dynasty was drawing to a close The last ruler of this line was Orontes IV 212-200 BC Both he and his brother Mithras, High Priest of the Temple of the Sun and Moon at the city of Armavir, are mentioned in Greek inscriptions discovered there in 1927 One inscription contains an address of High Priest Mithras to his brother King Orontes; another evidently alludes to the king's tragic death This event was the result of the uprising headed by a local dynast called Artaxias, and evidently instigated from Syria by King Antiochus III Following this coup, Antiochus appointed Artaxias to be the strategos of Greater Armenia in place of the dead Orontes

  27. ↑ Кірыл Туманаў, «Studies in Christian Caucasian History» Раздзел «The Orontids of Armenia» старонкі 277—354 Гл старонкі 282—283
  28. ↑ Рычард Аванісян, «The Armenian People From Ancient to Modern Times» Volume I Страница 36, генеалогия династии Ервандидов
  29. ↑ James R Russell «Zoroastrianism in Armenia», Harvard University 1987, стр 58 : Арыгінальны тэкст англ   

    The presence of Greeks at Armawir during this period may bе explained bу the military successes of the Seleucid king Antiochus III against the Armenian Orontid Xerxes after 228-ca 212 Orontes IV ca 212-ca 200 apparently regained control of the kingdom, but a Greek presence seems to have remained, for the two local dynasts who rebelled against him ca 200 BC, Artaxias Arm Artases in north-eastern or Greater Armenia, and Zariadres Arm Zareh in the south-westem regions of Sophene and Acilisene, are described by Strabo as strategoi 'generals' of Antiochus III

  30. ↑ Всемирная история / Под ред А Белявский, Л Лазаревич, А Монгайт — М, 1956 Т 2, ч II, гл XIII: Арыгінальны тэкст руск   

    В Айраратском царстве утвердилась династия Оронтидов, или Ервандидов, которая вела своё происхождение от правителей XVIII сатрапии ахеменидского времени Представитель этой династии Оронт по-армянски Ерванд признал власть Александра, но во время борьбы диадохов в 316 г до н э Айраратское царство стало самостоятельным Столицей царства был город Армавир, расположенный на месте урартского Аргиштихинили В 220 г Айраратская область была захвачена Антиохом III и некоторое время спустя присоединена к собственно Армении, которая отныне начала называться Великой Таким образом, к концу III в почти все армянские земли оказались под властью Селевкидов

  31. ↑ Eruandašat — артыкул з Encyclopædia Iranica Robert H Hewsen
  32. ↑ Artaxata — артыкул з Encyclopædia Iranica R H Hewsen
  33. ↑ Encyclopaedia of Islam — Leiden: BRILL, 1986 — Т 1 — С 635 Арыгінальны тэкст англ   

    When Antiochus III was defeated by the Romans at Magnesia 189 BC, the two "strategi" who governed Armenia made themselves independent, took the title of king and formed two kingdoms, the one, Artaxias, in Great Armenia or Armenia proper and the other, Zariadris, in Little Armenia Sophene-Arzanene Great Armenia fell afterwards under the suzerainty of the Arsacids In the first century BC a descendant of Artaxias, Tigranes the Great, threw off the Parthian yoke, dethroned the king of Sophene and united all Armenia under his sceptre; having achieved Armenian unity, he established at the expense of the Parthians and the Seleucids a vast Armenian empire and played an important political role

  34. ↑ 34,0 34,1 34,2 34,3 34,4 История Древнего мира / Под ред И М Дьяконова, В Д Нероновой, И С Свенцицкой — 2-е изд — М, 1983 Т 3 Упадок древних обществ — С 201—220
  35. ↑ Рандейский мирный договор — артыкул з БСЭ 3 выданне
  36. ↑ Эчмиадзин — артыкул з БСЭ 3 выданне
  37. ↑ 37,0 37,1 37,2 Armenia and Iran — артыкул з Encyclopædia Iranica M L Chaumont
  38. ↑ 38,0 38,1 МЭКМ: АРМЕНИЯ государство

Спасылкіправіць | правіць зыходнік

  • Армения // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах 82 т и 4 доп — СПб, 1890—1907


Арменія (гістарычны рэгіён) інфармацыя аб


Арменія (гістарычны рэгіён)
Арменія (гістарычны рэгіён)
Арменія (гістарычны рэгіён) Вы чытаеце гэтую тэму.
Арменія (гістарычны рэгіён) якія, Арменія (гістарычны рэгіён) хто, Арменія (гістарычны рэгіён) апісанне

There are excerpts from wikipedia on this article and video